Historia

Kronika szkolna prowadzona od roku 1906 w sposób szczegółowy ukazuje dzieje ludowej, później publicznej, na końcu podstawowej Szkoły w Kornatce. Mało natomiast jest w niej wiadomości o samej wsi i dlatego niniejszy wpis ma rzucić pewne światło na rys historyczny i charakterystykę środowiska.

KORNATKA


Z przeszłości Kornatki

Osadnictwo na terenie Kornatki jest bardzo stare. Na polach Burletki znaleziono w 1960 roku kamienną siekierę z krzemienia pasiastego. To znalezisko świadczyłoby o pobycie człowieka tutaj na 4-5 tysięcy lat p.n.e.

Nowym śladem pobytu ludzi na tym terenie są dobrze zachowane mogiły pod Trupielcem, zawierające groby ciałopalne sprzed tysiąca lat. W lesie sosnowo-dębowym wyrastają kopce do 2 m wysokie o średnicy podstawy 4-5 m. Ogółem jest ich 14, jeden kopiec został odkopany przez ekipę archeologiczną.

Kiedy powstała Kornatka, dokładnie nie wiadomo. Najstarsze osady okoliczne powstały
w Dolinie Raby, przy starej drodze solnej. Dokumenty wymieniają już w XIII w. szereg okolicznych miejscowości jak: Dobczyce 1226 rok, Dziekanowice 1226 rok, Droginia 1239 rok. Osadnicy posuwali się od przeludnionych obszarów nadwiślańskich na południe najpierw dolinami rzek. Pierwsi osadnicy to myśliwi, rybacy i bartnicy. Za nimi dopiero przyszła ludność rolnicza. Pospolite w Kornatce i stare nazwiska jak Leśniak i Karcz nawiązują do tego momentu, kiedy pierwsi osadnicy zdobywali puszczę pod uprawę.

Niejasne jest pochodzenie nazwy „Kornatka”. Próbowali wyprowadzić ją od imienia „Konrad” – wieś Konrada, zdrobniale wieś Konradka. Były też przypuszczenia, że nazwa pochodzi od włoskiego słowa „cornuta”. W starych dokumentach spotyka się nazwę „Kurnatka”, która zresztą przetrwała w wymowie mieszkańców okolicznych wsi.

Misję kolonizacyjną na pogórzu i w górach poruczył cystersom wojewoda krakowski Teodor Cedro Gryfita, osiedlając ich w Szczyrzycu w 1244 roku. Posiadłości cysterskie sięgały od Dunajca po Kraków.

Za Kazimierza Wielkiego Dobczyce i okolica stanowiły własność królewską, starostwo niegrodowe, które król wydzierżawiał możnym rodom.

Nazwa Kornatka występuje po raz pierwszy w dokumencie Władysława Jagiełły z 1390 roku, mocą którego król przekazuje Dobczyce wraz z 15-ma wsiami rycerzowi Klemensowi z Moskorzewa. W spisie wsi należących do starostwa dobczyckiego figuruje również Kornatka.

Starostwo dobczyckie, a z nim Kornatka należało kolejno do Lanckorońskich, Bonara, Lubomirskich, Jordanów, a ostatnim starostom był Andrzej Moszczeński. Po zajęciu Galicji przez Austrie w 1772 r. dobra starostwa zostały zabrane przez rząd austriacki, a następnie sprzedane w czterech sekcjach. Dobczyce, Kornatkę, Burletkę, Brzezową i Targoszynę nabył w roku 1818 kupiec zbożowy Jan Turnau, który wzbogacił się ponoć na dostawach w czasie wojen napoleońskich. Turnau przeniósł swoją siedzibę z Dobczyc do Brzezowej i zamieszkał we dworze „Gaik”. W 1848 roku utracili Turnauowie władzę pańszczyźnianą nad tutejszymi chłopami, którzy również otrzymali uprawianą ziemię na własność. Przy dworze pozostał nadal majątek Gaik, Folwark Kornatka i 550 ha lasów. W roku 1904 Henryk Turnau sprzedał dwór Gaik i lasy Stanisławowi Czerwińskiemu, zaś Folwark Kornatkę nabył później Edwin Jędrkiewicz. W roku 1945 na skutek reformy rolnej Folwark Kornatka został rozparcelowany pomiędzy chłopów Kornackich, lasy zaś upaństwowiono. Budynki pofolwarczne zostały zajęte przez miejscowe leśnictwo.

Historyczne wydarzenia i legendy wiążą się ze wzgórzem Trupielec. Dziwy bają ludzie o tej górze. To o jakiejś bitwie stoczonej nie wiadomo czy z tatarami czy ze Szwedami, po której było tyle trupów, że od nich góra wzięła nazwę. O Kościele na Niedzieliskach (Kościeliskach), który zburzyli obrońcy sąsiedniego zamku na Wapiennej, a kamieniami rzucali w atakujących, gdy już im kul zabrakło. Dzisiaj wszystko porasta las. Ale czasem, gdy wiatr obali drzewo z korzeniami, na powierzchni ukazują się kości ludzi i szczątki broni. Pług oracza wyorze czasem na sąsiednich polach kamienne kule armatnie. W sąsiedztwie prasłowiańskich mogił i pobojowiska sprzed lat, natrafisz w lesie na tajemnicze okopy „szwedzkie”. Stare ślady, trudne domysły. A co mówi na ten temat historia?

W roku 1457 niepłatni żołdacy króla utworzyli związek wojskowy pod nazwą braci „żebraczych”, zajęli Myślenice i obsadzili gród na Górze Wapiennej koło Dobczyc. Wysłane przeciw buntownikom wojsko królewskie zdobyło zameczek myślenicki i na Wapiennej Górze i z rozkazu króla zburzyli je doszczętnie.

Pobojowisko pod Trupielcem można by wiec odnieść do walk „braci” z wojskami Kazimierza Jagiellończyka, choć nie jest wykluczone, że mógł to być jeden z epizodów walki ze Szwedami w czasie „potopu”. Natomiast okopy należałoby odnieść do nowszych czasów ze względu na ich dobre zachowanie. Prawdopodobnie okopy pochodzą z konfederacji barskiej, która w okolicy toczyła walki.

W XVI w. starostwo dobczyckie, a z nim Kornatka, należało do powiatu szczyrzyckiego.
W tym czasie Kornatka wraz z Brzezową obejmowała 4 łany kmiece, 3 czynsze,
4 zagrodników z rolą, 1 bez roli, komorników z bydłem 8, komorników bez bydła 3, rzemieślników 3 i 1 dudena (A. S. Pawiński – Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym). Ludność Kornatki nie liczyła więcej niż 120 osób. Liczba ludności wzrastała bardzo powoli. W połowie XVIII wieku księgi parafialne rejestrują w Kornatce 30 domów. Przyjmując średnio 5 osób na rodzinę, otrzymujemy około 150 mieszkańców.

W połowie XIX w. było w Kornatce około 50 domów i w przybliżeniu 300 mieszkańców. Najstarsze domy skupiały się w pobliżu Olszanicy i Brzezówki. Role i zagrody ciągnęły się pasmami ze wschodu na zachód, od doliny Olszanicy po granicę Burletki. Po uwłaszczeniu, kiedy został zniesiony zakaz dzielenia ziemi nastąpiło szybkie rozdrobnienie gospodarstw.
Po dawnych rolach i zagrodach pozostały jedynie nazwy jak role: Adamczykowa, Grzesiakowa, Felisiakowa, Rakwałowa itp.

Do I wojny światowej budowano domy drewniane, kryte słomą. Front domu miał wystawę południową, zaś ściana północna nie posiadała okien, ani drzwi, a strzecha sięgała tu niemal do ziemi.

Z końcem XIX i na początku XX wieku trwa masowa emigracja tutejszej ludności za Ocean w poszukiwaniu zarobku. Część emigrantów wróciła po wojnie do kraju, większość pozostała.

Według „słownika geograficznego” około roku 1875 Kornatka liczyła 518 mieszkańców.

Ludność miejscowa w rabacji (rzezi galicyjskiej) udziału nie brała. Na dwór w Gaiku napadli chłopi z okolic Skrzydlnej, ale dziedzic ratował się ucieczką. Wkrótce po rabacji nastały lata głodu, których pamięć przetrwała długo. Potem przyszedł pomór głodowy.

I wojna światowa otarła się bezpośrednio o Kornatkę. Wojska rosyjskie zajęły przejściowo ten teren w dniach 28 listopada do 6 grudnia 1914 r. Lata międzywojenne nie były pomyślne dla Kornatki, przeludnienie, brak zarobków spychały ludzi w coraz większa biedę. Jutro było bez perspektyw. Na miejscu była tylko szkoła z najwyższą klasą czwartą, a i te kończyło mniej niż połowa dzieci. Za cały okres dwudziestolecia tylko jeden chłopak ze wsi poszedł do średniej szkoły. Wieś radykalizowała się. Działały w niej silne organizacje ludowe: Stronnictwo Ludowe i Związek Młodzieży Wiejskiej „Wici”. Duszą obu organizacji był Stanisław Stasik i znany działacz ludowy Franciszek Biedrawa.

Typowe budownictwo tego okresu to tzw. „czwórka”, domek drewniany z ganeczkiem i kryty dachówką.

Po strasznych latach okupacji, która wyniszczyła wieś materialnie, a wielu mieszkańców zmuszono do wyjazdu na przymusowe roboty do Niemiec, nastały dla Kornatki nowe lata. Znikło bezrobocie dzięki masowym wyjazdom do pracy w Nowej Hucie i na Ziemiach Zachodnich. Dziesiątki młodzieży po ukończeniu na miejscu Szkoły Podstawowej uczęszcza do Szkół Średnich i Wyższych. Podniosła się stopa życiowa na wsi, rosną nowe potrzeby i bolączki.

image001Z lat okupacji wspomnieć należy na szeroki ruch oporu jaki działał na tym terenie. Istniały dwie organizacje AK „Armia Krajowa” z dowódcą mjr. Kościerzą i BCh (Bataliony Chłopskie). Dowódcą był Ludwik Pilch zaś wspomniany już działacz ludowy Franciszek Biedrawa był komendantem powiatowej trójki ROCh (Ruch Obrony Chłopski). Bataliony Chłopskie oprócz walki zbrojnej z okupantem zajmowały się ukrywaniem lotników i zbiegłych więźniów, czy też dostarczaniem żywności dla głodującej inteligencji (profesorów w Krakowie). Pod ochroną BCh odbyły się w wilii Kozłowskich w Kornatce egzaminy tajnego gimnazjum dobczyckiego.

Stosunki gospodarczo-społeczne w dobie obecnej

Według spisu powszechnego z 1960 roku stałych mieszkańców liczyła Kornatka 815, z czego osób płci męskiej 394 i osób płci żeńskiej 421.

image003

Pod względem wieku przeważają ludzie młodzi. Dzieci do lat 15 było, aż 302, czyli 37 %. Ludzi w wieku produkcyjnym tj. od 16 do 60 roku życia było 427, czyli 52 %, a ludzi powyżej 60 lat życia – 86, czyli 11 %.

diagram1Z rolnictwa utrzymywało się 603 osób (74 %), zajęć poza rolniczych 212 osób (26 %). Najpoważniejszą grupą osób utrzymujących się z zajęć pozarolniczych są robotnicy dojeżdżający codziennie do pracy w Krakowie.

Kornatka liczyła 157 zagród z 353 izbami mieszkalnymi. Średnio na 1 zagrodę przypadają 2 izby mieszkalne, a na 1 izbę – 2, 3 osoby. Na 157 domów większa połowa była kryta słomą, przeważały budynki drewniane. Z elektryfikowanych było 51 domów.

Rodzin było 185, przeciętnie na 1 rodzinę przypadały 4 osoby. 188 gospodarstw indywidualnych posiadało 550 ha ziemi. Na jedno gospodarstwo przypadało średnio 3 ha ziemi.

diagram2Biorąc pod uwagę tylko gospodarstwa indywidualne z pominięciem własności państwowej, głównie lasów struktura użytków przedstawia się tak jak na wykresie nr 4.

diagram3Obsada bydła wynosi 100 krów na 100 ha, użytków rolnych i 125 trzody chlewnej na 100 ha użytków.

W okresie 35-lecia powojennego przeważa nadal tradycyjne gospodarowanie tzn. gospodarka zbożowo-hodowlana. Pod koniec lat 70-tych większe gospodarstwa przechodzą na specjalizację, głownie trzody chlewnej, bydła mlecznego, czy rzeźnego. Wydajność z 1 ha nieustannie się podnosi, od 8 kwintali z 1 ha w okresie przedwojennym do 24 kwintali/ha w latach 60-tych i 32 kwintale/ha w roku 1975 (ma się tu na uwadze wydajność 4-ech podstawowych zbóż).

Można by postawić pytanie co stanowi główne źródło utrzymania i uzyskać pod koniec lat 70-tych XX wieku taka odpowiedź – na ogólną liczbę 187 rodzin źródłem utrzymania jest:

– wyłącznie gospodarstwo rolne – 11 rodzin
– gospodarstw korzystających z dwóch źródeł dochodu z przewaga rolnictwa jest 52
– gospodarstw chłopo-robotniczych – 109
– utrzymujących się ze źródeł wyłącznie poza rolniczych – 15

Charakterystyka Środowiska Geograficznego

Kornatka leży na Pogórzu Karpackim, 4 km na południe od Dobczyc i 12 km na wschód od Myślenic, pośrodku wielkiego trójkąta utworzonego przez drogi: Dobczyce – Wiśniowa-Droginia. Przystanek autobusowy, poczta, siedziba GRW i GS mieści się w Dobczycach, które łączą Kornatkę drogą lokalną. Od zachodu Kornatka graniczy z Droginią, od północy
z Brzezową i pośrednio z Dobczycami, od wschodu z Czasławiem, od południa z Glichowem
i Zasanią. Powierzchnia Kornatki wynosi 12 km2.

Ukształtowanie powierzchni Kornatki jest urozmaicone. Na południu, na granicy
z Glichowem i Zasanią ciągnie się pasmo zalesionych wzgórz, w którym od zachodu ku wschodowi wyróżniamy: Trupielec 481 m n.p.m., Ostrysz 514 m n.p.m. i Glichowiec zwany także Ostrą 528 mn.p.m. Szczyt Ostrej jest najwyższym punktem na terenie Kornatki.

Niższe wzgórza, również zalesione, otaczają Kornatkę od wschodu i zachodu. Są to: na zachodzie Dziurak 432 m n.p.m., na wschodzie Dąbrowa 404 m n.p.m., na północ teren opada ku Dolinie Raby. Najniższy punkt Kornatki znajduje się na mostku „pod Sośniną” na wysokości 270m n.p.m. Rozległy płaskowyż otoczony z trzech stron wieńcem wzgórz wyniesiony średnio 350 m n.p.m., przecinają z południa na północ doliny potoków, Olszanicy i Brzezówki.

Olszanica ma swoje źródła w masywie Ostrysza i Glichowca i po 7 km biegu wpada do Krzyworzeki. Dolinę ma asymetryczną. Prawe, wschodnie zbocza opadają stromo, lewe zaś zachodnie są łagodne. Na skłonach doliny Olszanicy skupiają się domy wsi Kornatki.

Brzezówka wypływa spod Trupielca, ma ok. 6 km długości, wpada do Raby na terenie Dobczyc. Jej dolina jest podobnie asymetryczna jak dolina Olszanicy, poza tym jest głębiej wcięta i ma szersze dno dolinne. W zlewni Brzezówki leży zachodnia część Kornatki, Burletka.

Wzgórza Kornatki należące do wyższych partii Pogórza Wielickiego są zbudowane ze skał fliszowych. W większości są to zlepieńce i piaskowce istebniańskie. Piaskowce istebniańskie tworzą gdzieniegdzie na powierzchni malownicze skałki, z których najefektowniejszy jest „Diabelski Kamień” w pobliskiej Brzezowej.

Gleby Kornatki należą do typu gleb podgórskich i górskich. Gleby podgórskie są reprezentowane na tym terenie przez płytkie lessy na piaskowcach i ich zwietrzelinach. Zajmują znaczne przestrzenie na północy i północnym zachodzie i rolniczo są wykorzystane pod uprawę. Na wyższych wzgórzach Kornatki zalegają gleby górskie. Z nich gleby szkieletowe mają największe rozprzestrzenienie i pokrywają pasmo Ostrysza i partie grzbietowe Dąbrowy. Są to gleby gliniaste i piaszczyste ze szkieletem skalnym. Zajęte są przez lasy i pastwiska. W dnach dolin Olszanicy i Brzezówki występują mady górskie, zawierające spore ilości żwirów i kamieni. W położeniach niskich zajęte są przez łąki
i zagajniki. Na terenie wyżej położonym przeważa uprawa rolna.

Roślinność naturalna Kornatki zalicza się do piętra podgórskiego, podokręgu Pogórza fliszowego. Charakterystyczne dla tego podokręgu są lasobory sosnowo-dębowe,
a na ubogim podłożu piaskowców istebniańskich bór sosnowy. Lasy stanowią jeszcze duży procent ogólnej powierzchni Kornatki, bo 57%, a ich skład zmienia się na skutek działalności człowieka. Duże połacie lasu zmieniono na monokultury świerkowe. Obecnie służba leśna przywraca lasom ich naturalny drzewostan mieszany. Najpiękniejszy fragment lasu zbliżonego do pierwotnego lasoboru pogórskiego znajduje się na zachodnim stoku Trupielca.Rosną tu wspaniałe, masztowe sosny i rosochate dęby.

Z roślin chronionych rosną na tym terenie: przylaszczki, wawrzynek – wilcze łyko, storczyk podkolarz, bluszcz, dziewięćsił, widłak.

Duży obszar leśny Kornatki daje schronienie licznej zwierzynie. Z większych ssaków żyją tu sarny, lisy, borsuki, a ponadto kuny, wiewiórki i zające. Po ostatniej wojnie rozmnożyły się bardzo dziki. Od czasu do czasu przechodzą z Kamiennika jelenie. Po wilkach pozostała nazwa „Wilcze doły”.

Jakie zmiany zaszły w ostatnim 50-leciu

Wspomniano już, że lata 1918-1939 to lata tzw. biedy galicyjskiej, że rower czy nowa sukmana uchodziły za szczyt zamożności. Po II wojnie światowej z reformy uwłaszczeniowej skorzystało 14 rolników, małorolni znaleźli dodatkowe źródło zarobku. To poprawiło byt materialny chłopów jak również stosowanie nowoczesnych form uprawiania gleby.

Domy są już murowane, przestrzenne, coraz częściej z urządzeniami sanitarnymi (łazienka, ustęp, doprowadzenie wody). W domach zamiast tradycyjnej ławy komody, czy drewnianej kanapy (szlabanu) pojawiają się nowoczesne meble. Dokonały się zmiany
w sposobie ubierania na korzyść miejskiego stroju, jak również odżywiania. Nie ma już tradycyjnej wspólnej miski. W każdym domu jest radioodbiornik, telewizor. Do rzadkości należą te domy, gdzie brak jest pralki mechanicznej czy lodówki. Tak jak kiedyś marzeniem był rower, to dzisiaj dla niektórych już nie motocykl, ale auto osobowe, a dla rolnika traktor
i mechaniczna dojarka.

W latach 60-tych doprowadzono do zagród wiejskich prąd elektryczny – tu czyn społeczny mieszkańców wyniósł 120 000 zł. Poszerzono drogę przy udziale społecznym mieszkańców (500 000 zł czynu). Wybudowano sklep spożywczo-przemysłowy i dokończono budowę budynku OSP oszacowanego na 300 000 zł, gdzie dotacja państwowa wyniosła
30 000 zł. We wsi rozpoczął działalność Klub Młodego Rolnika z inicjatywy kierownika szkoły Jerzego Maliny, przy poparciu Janiny Kałużnej – kierownika wydziału kultury PPRW
w Myślenicach.

Intensywniejszy rozwój wsi nastąpił w latach 70-tych, a przejawił się on w budownictwie modernizacji starych budynków, wyposażeniu, w zakupie sprzętu gospodarczego, sprzętu do osobistego użytku. Ogólnie można powiedzieć, nastąpił wzrost zamożności. Przyczyną tego wzrostu były: zmiana polityki rolnej na korzyść chłopa, otwarcie nowych możliwości zarobkowych, głównie dla kobiet w produkcji chałupniczej, pracy w spółdzielni „Domes”
w Dobczycach, czy w „Stomilu” w Krakowie. Droga z Dobczyc do Kornatki została pokryta dywanikiem bitumicznym. Została wybudowana droga – obwodnica nad przyszłym zalewem w Dobczycach, powstają kolonie domków campingowych. Wieś walczy o połączenie autobusowe ze „światem”. Stare przysłowie mówi „czas to pieniądz” i staje się dzisiaj jak najbardziej realne. Ludzie zagonieni, zapracowani, coraz mniej czasu znajdują dla siebie, a wolne chwile wolą spędzić przy telewizorze. Zupełnie zanikają takie formy jak sąsiedzkie odwiedziny, przy izbowe pogwarki, wieczorne wyskubki pierza, kończone często potańcówkami, zwanymi „tukami”. Giną stare zwyczaje, obrzędy. Nie widać już grup kolędniczych zapuśnych przebierańców, śmigusnych dziadów. Bardzo trudno wystawić sztukę teatralną, a przecież z tego słynęła Kornatka. Znalazła się we wsi grupa zapaleńców, która próbuje ocalić od zapomnienia te relikty dawnej jakże bogatej kultury ludowej. Jest nią młodzież pod kierownictwem dyrektora szkoły. Czas ukaże na ile im się to uda.

Pod koniec wspomnieć należy jakie organizację działają we wsi

    polityczne:

  • PZPR – 28 członków,
  • ZSL – 21 członków,
  • ZSMP – 35 członków,
  • ZHP – 62 członków,
  • Zuchy – 32 członków,
  • gospodarcze:

  • Kółko Rolnicze – 52 członków,
  • Koło Gospodyń Wiejskich – 28 członków,
  • Społeczne OSP – 32 członków,
  • LZS – 21 członków.

Dla pełnego obrazu należałoby jeszcze ukazać losy absolwentów siedmioklasowej, a następnie ośmioklasowej Szkoły Podstawowej. Zadaniem wpisującego było zebrać dane o absolwentach tej szkoły, począwszy od roku 1946 do roku 1977. Następnie przy kolejnych wpisach czerwcowych pozostawić miejsce na dokonywanie wpisów, w miarę otrzymywanych informacji o kończeniu takiej czy innej szkoły, czy zdobywaniu zawodu, stanowiska itp.

Na podstawie odręcznego zapisu Jerzego Maliny z 1977 roku
Opracowała – Barbara Karcz

malina

JERZY MALINA (1933-2003) – był człowiekiem ciepłym, skromnym, cichym, oddanym dzieciom; bardzo mu zależało na życiu kulturalnym i sportowym naszej wsi, dzięki niemu mamy dziś piękna i wygodną szkołę; po jego śmierci została wydana książka poświęcona jego pamięci: JERZY MALINA „…Ocalić od zapomnienia”

  • 3.01.1933 – urodził się w Trzemeśni, w rodzinie chłopskiej; jego ojciec Szczepan był aktywnym działaczem witosowskiego PSL
  • 1939 – 1946 – nauka w siedmioletniej Szkole Powszechnej w Trzemeśni
  • 1946 – 1949 – nauka w trzyletnim Salezjańskim Gimnazjum im. J. Słowackiego w Krakowie
  • 1949 – 1951 – nauka w dwuletnim Państwowym Liceum Administracyjno-Gospodarczym II
    stopnia w Myślenicach
  • 29.05.1957 – zawarcie związku małżeńskiego z Marią Kowalczyk, nauczycielką z Kornatki
  • 1958 – państwowy Kurs Administracyjny w Krakowie
  • 1958 – 1962 – praca w Gromadzkiej Radzie Narodowej w Brzezowej
  • 1962 – 1963 – Państwowy Kurs Nauczycielski w Krakowie zakończony Dyplomem
  • 16.08.1963 – podjęcie pracy w roli nauczyciela w szkole Podstawowej w Kornatce
  • 1965 – 1968 – Studia zaoczne w I Studium Nauczycielskim w Krakowie – kierunek fizyka
    z matematyką zakończone uzyskaniem Dyplomu
  • 1.09.1966 – powierzenie obowiązków kierownika Szkoły w Kornatce
  • 1.09.1973 – powołanie na stanowisko dyrektora Szkoły w Kornatce
  • marzył o budowie nowej Szkoły – w Szkole z 1914 roku były trudne warunki lokalowe, nie wolno było jej rozbudować (dzieci z wiosek miały chodzić do szkół zbiorczych znajdujących się zazwyczaj w tej miejscowości, gdzie mieścił się urząd Gminy); likwidowano także szkołę
    w Brzezowej, gdyż rozpoczęto budowę zbiornika wody pitnej (obecne Jezioro Dobczyckie)
    i część dzieci została przepisana do Szkoły w Kornatce
  • 25.09.1975 – śmierć żony Marii Maliny
  • 1978 – 1979 – Studia Zawodowe w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Nowym Sączu zakończone uzyskaniem Dyplomu IKN w warszawie – kierunek fizyka
  • 1981 – założenie Społecznego Komitetu Budowy Szkoły w Kornatce, w którym był pierwszoplanową postacią; dzięki jego intensywnym staraniom m. in. wielokrotnym wyjazdom do Ministra Oświaty w Warszawie pozwolił uwierzyć mieszkańcom w powstanie nowej szkoły; jego starania o budowę szkoły były utrudnione przez fakt, iż jako jedyny dyrektor szkoły w powiecie nie był członkiem PZPR
  • 1985 – rozpoczęcie budowy nowego gmachu szkolonego, przy której był głównym organizatorem, majstrem, księgowym, magazynierem i robotnikiem; za jego przykładem ludzie przychodzili na budowę pomagać w czynie społecznym
  • 11.10.1988 – otwarcie nowej Szkoły Podstawowej w Kornatce, jest to pierwsza szkoła wiejska z sala gimnastyczną
  • 31.08.1991 – przejście na emeryturę na własny wniosek
  • 27.06.2003 – Najwyższy Nauczyciel powołał go na ostatnią lekcję, jest pochowany z żoną Marią na cmentarzu parafialnym w Dobczycach w pobliżu kaplicy
    Radny Gromadzki Gminny wielu kadencji, radny Ziemi Krakowskiej, członek ZHP, PSL, PTTK, GS, honorowy druh OSP. Odznaczony m.in.: Złotą Odznaką ZNP, Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Za Zasługi Dla Ziemi Krakowskiej, Nagroda Jubileuszową UGiM Dobczyce, Nagrodą III Stopnia Ministra Oświaty i Wychowania